Nieuws 20.11.2016 | 16:53

VIVA 2015

Over zijn Gouden Kalf-speech praat hij liever niet en nee, hij is niet alleen maar serieus. Acteur Nasrdin Dchar (36) over zijn hang naar glamour, paniekaanvallen en z’n nieuwste film ‘Tussen 10 en 12’, die vanaf 26 maart in de bios draait. Wij doken backstage bij de fotoshoot met de acteur!

 

Er wordt amper gepraat in ‘Tussen 10 en 12’, net als in je vorige films ‘Wolf’ en ‘Infiltrant’. Heb je iets met dat sfeertje? “Dat beklemmende trekt me wel, ja. Ik hoop dat je het als kijker gaat voelen. Maar in de basis gaat het me niet om die sfeer: het verhaal moet intrigeren. Ik zeg in ‘Wolf’, ‘Infiltrant’ en ‘Tussen 10 voor 12’ bijna niets, maar ik zet wel een karakter neer. Eentje dat helemaal vanuit mezelf moet komen, met kleine gebaren, een knikje. Daar zit een ongelofelijk grote uitdaging in. Ook hoop ik dat ik er humor in heb gestopt, want ik wil niet slechts één kant laten zien. Ik wil afwijken van de gebaande paden, iets wat elke kunstenaar probeert. Dat heeft uiteindelijk ook veel meer impact.”

 

Over impact gesproken: je Gouden Kalf-speech. Iets waar je liever niet meer over praat. Is dat omdat je daarmee in een bepaald keurslijf bent geduwd? “Ik heb daar zelf geen invloed op gehad. Het was iets wat vanzelf gebeurde. Ik werd ineens een soort rolmodel voor Marokkaanse Nederlanders. Aan de ene kant brengt dat druk met zich mee, aan de andere kant sta ik nou eenmaal zo in het leven: ik leg de lat hoog en streef naar het beste. Ik zie het maar als een grote eer dat ik jongeren daarmee kan en mag inspireren. Het is heel tof dat ze me aanspreken en waarderen wat ik doe. Ik sta nog steeds helemaal achter wat ik destijds in die speech zei: dat je je dromen moet najagen, al moeten dat natuurlijk geen absurde dromen zijn.”

 

Je dochter Dina is krap negen maanden oud. Hoe is het om ineens in het hokje ‘vader’ te zitten? “Van nature ben ik heel erg paniekerig en van het doemdenken. Tijdens de laatste repetities van een stuk krijg ik steevast een inzinking: ik kán dit niet! Maar bij het vaderschap is het op een of andere bizarre manier compleet het tegenovergestelde. Dina geeft me heel veel zelfvertrouwen en kracht. Ik ben nu degene die tegen mijn vrouw Amy zegt: ‘Ach joh, het komt wel goed,’ terwijl dat normaal gesproken vaak andersom is. Niet dat Amy panisch is, maar ze kan soms een beetje overbezorgd zijn. Ik heb dat helemaal niet. Misschien ben ik een geboren vader, haha.”

 

Amy was je eerste vriendinnetje ooit. Mogen we daaruit concluderen dat je geen player bent? Lachend: “Totáál niet. Ik bakte er niets van, ook niet met Amy, haha. Ze woonde naast een van mijn beste vrienden en ik kende haar als klein meisje. Totdat ze op een avond de kroeg instapte en een vrouw was geworden. Ik was 20, zij 17, en in het jaar daarna spraken we elkaar in cafés, dansten met elkaar. Het klikte, maar er gebeurde steeds niets. Op de avond dat ik het maar helemaal wilde opgeven, fietsten we tegelijkertijd naar huis en toen we bij mijn paadje stopten, dacht ik: fuck deze shit! Ik gooide mijn fiets neer, pakte haar hoofd en zoende haar. Ik was zó slecht in meisjes versieren.”

portfolio image